Erik Ağacı

zamansız mevsim sarmalında

nöbetleşe yokluyordu hüzün

bir erik ağacı üşüdü

bir de ben bugün

bende uykusuz yeşeren düşler vardı

onda erkenci tomurcuk

uzaklarda dokuz boğumdu ayrılık

gözyaşı dokuz düğüm

bir erik ağacı ağladı

bir de ben bugün

yürüdüm kördüğüm umarsızlığa

ardımda uzayan virane gölgem

yılgın omuzumun ahı yabanı

kendi ağırlığında ezilen gövdem

buz yontuyordu ıslığım

dudağımda dem tadı

sokak çıkmazında ıslaktı kaldırım

avlağında can kovalıyordu ölüm

bir erik ağacı kurudu

bir de ben bugün

o kar dökümlü dallarına yandı

ben yâr yükümlü sevdalara

-hasretime kızıl yağdı çiy kırıkları-

27.04.2011

(yeniden düzenleme)