Erik Ağacı

bahçemde yıllanır ağaçlar

bakışlar eskir yıpranır

yıpranır insanı gönülden yaralayan derin renk

gül saklar goncalarını

erik ağacı bilir beni ben gibi bakar

utanırım

beni tüm çıplaklığımla görsün istemem

öylesine derin bakar ki

tomurcuk rengi gözler

usulca süzülüp tenime değer

annemin sıcak dokunuşu gibi

bahar geldi ya

yeşil beyaz basar dalların kıvrak dansını

dans eder rakkaseler

efsunlu nağmeleridir içime dolan

imrenirim

bilir dalı olmak

bilir çiçek açmak istediğimi

yaprakları arasında bir tomurcukluk yer açar

vazgeçemediğim yalnızlığım yapışır perdelere

gidemem ki...