Erken Gel

Erken gel,

temmuz sırtında çatlayan

bir nar tanesiyken daha,

eylül avucunda

sütliman bir güvercinken.

Sokaklar henüz

gölgelerini toplamamıştı;

ikindi, duvar diplerinde serinler,

anneler seslerini

pencerelere asardı.

Dizlerimiz toz,

avuçlarımız gökyüzüydü.

Bisküvi kolilerinden

evler kurmuştu çocuklar;

göğe merdiven dayamak

bundandır işte.

Salıncak ipleriyle

düğümlediler rüzgârı.

Reçel kokan parmakları

karışırdı akşamüstlerine.

Kırık bir düğmeden

ceket biçtiler kendilerine.

Ceplerinde unutulmuş mektuplar vardı,

büyüyünce okunacak.

O evler ki

damları teneke,

içleri sonsuzluk tarlası.

Kapılarını çalan herkese

bilyelerinden mavi gözler dağıttılar.

Tebeşirle çizdikleri seksekler

hep sekizinci karede

bir buluta çıkardı.

Sen de çık gel artık.

Daha sökülmedi

o evlerin naylon pencereleri,

daha kurumadı

duvarlarına sinen bisküvi kokusu.

Bak, sofrada yerin hâlâ ayrı;

önünde bir dilim ayva,

yanında su verilmemiş

bir sardunya.

Korkma,

büyüdük diye

eksilmedi hiçbir şey.

Yalnızca biraz daha sığdık hayata,

eskiyen ayakkabılarımızdan

utanmadan.

Şimdi tam sırası:

Karton bir eve sığacak kadar küçülüp

dünyayı kucaklayacak kadar

büyümenin.