Eş'ar-i Eşk -Gözyaşı Şiirleri
Hayat!
Hangi bahara uçurdu kanatları,
Yürek tınısında beklerken yarınları
ve
Çocuksu düş/selinde yaşatırken umutları
Hangi kelebek kanatlarından ışık tuttu,
Gülümseyen yüze,
Yok/sul maviliğin berraklığında
Katre,katre olurken kelimeler,
Yağmur gözler; satır aralarında,
Her nakarat bir ömür alırken
Aşk/sızlığım fünyesini patlatıyordu
Ufkumun eğriltili yollarında
Yüzyıllık sevgiye hasret gibi;
Can kırıkları üzerime üşüşürken,
Keskin diller kınında çekiliyordu
Anlamadan, dinlemeden
Ruhum dostluğa şehitken,
Ve
damla,damla ölüyordu
Hüseyin-i Kerbela çölünden
Eş'ar-i Eşk kirpiğin gölgesinden
Kalem dalgalı, sis bulutu
Beyaz kâğıtlar kirletilmiş
Tutunamayan tutku denizinde
İhtimaller imkânsız;
Sahte gülücükler zemherisinde
Bir kalem ağlıyor bu gece
Eş'ar-i Eşk ile
Beyaz sayfayı mendil yaptım
Mim çektiğim tümcelerime
Gönül canlara buğulu,
Göçemediğim sevda diyarında,
Ya da;
Göç ettiremediğim
Gözleri,
yalnızlığındaki rıhtımında
Oysa!
Kimse bilemedi gözlediğim gözleri
Hiç kimse anlamadı
Yokluğa düşen
Yoksul aşk/sızımı
Kimse bilemedi
Sessizliğimim yareninde haykırırken
Her şiir
ve
Kalem namlusu olurken
Tam on ikiden
Bir kuşun kanadındaydı ömrüm
Kaderi kedere ekmesem de;
Belliydi aslında hikâyenin aslı başından
Kalem baştan kırık
Tıpki ömrüm gibi;
Ve şimdi;
Her şiir bir gözyaşı
Ve gideceği adresi bilmiyor...
25.10.2011