Eski Hikaye

sanki sessizliğim

acıtınca böyle imansız yorgunluğun üstüne

içimde kıyamet yangın

nefesim hele, düşünce gökyüzüne

güneşin desenini çalarken bir de

ateşlere basıp yürürken, adımlarımı yakan kederim

ve kavrulurken

ve erirken şehir gürültüleri

yok artık kalabalıkların ortasında bakakalmak

iklimin kibrine takılıp öyle başıboş gezerken gözlerim zamanın boşluğunda

ölüm kadar yalnızdı her şey

küçük bir toprak parçasıydı

rızkımıza düşen

ve örten üzerimizi yorgan misali

zemheri mevsimlere yenilmeden tenimiz

üşümeden hasretin siyahi demi

son voltamız dökülürken eylül misali kahpe zamanların eşiğine

zulamızda yine aşk şarkıları kaldı, hüzün makamlı

ah o gözlerin sesi olsa da söylese

kör etmeden dilini

eski bir hikayeyi...