Eskiliğimle Yeni

yenilendim uygun görmedim eskimeyi hiçbir anımıza

ben yıkık köprüler gibi unutulmuş olsam da içimdeki keskin

ırmaklarını unutamamamın diretmesi bu kar neşesi bu eldiveni

bu ruhunun ellerime geçişi öyle neye dokunsam

seni de değil ruhunu okşar tümden kabuk bağlamadan yaralarım

ruhundur ellerimdeki eldivenim

hangi yangınımı kar topu yapsam şimdi

gülüşsüzlüğüne

güler gibi çıkmak çileden değil mi 'tek olmayanım'

gelmeden gider gibi

açmadan hiçbir kapıyı yüzüme kapar gibi

başlamadan biter gibi yiter gibi var olmadan hiç

kendini çıkar at ellerimden

dokunayım bir kezcik de olsa sensizliğe

kendini çıkar at gözlerimden

özledim sensizliği

sana başkaldıran kendimsizliği

belki anlarım ki

ben kendimin sensizliğiyim

sensizlik ne ki

ben yıkık köprüler gibi tatlı şirin acınası eskiliğimle yeniyim

ne sana ne kendime ne sensizliğime bu kederli sitemim

yıllarını unutmuş acılarıma öfkeliyim bu denli unutmasızlığa

acıların unutmamışlığına dinmez öfkemin en yakın anlamıdır

gözlerin

oysa ben

gözlerinin de ötesindeyim artık

ruhunu aldım ellerime

sen sen olmaktan çıktın artık

ellerimde esen

eldivenlerim oldun

dünyaya dokunduğum

kendini çıkarıp bir atsan ellerimden

dünyaya bir sensiz dokunsam

ilk ölümüm mü olur umarsız

son intiharım mı

sensiz hayata dönmek

bulunmaz bir fırsat mıdır

bir bilsem

bilmiyorum

tahammülüm yok yağmursuzluğuna

mecburi yağmurunum yorgunluğu hiç öğrenmemiş

seni böylesine çıldırtan tek yükünüm

ve

dudağını büktüğünce

gözlerimi ısrarla tek sana açışıma say

aklımdan çıkmayışını

kaderin senin unutulmamak

benimse unutmaya çalışmak

gözlerini de değil

gözlerinin ötesini

sonsuzadek

sadece seni

sadece seni özlüyorum demek gibi

göç kuşlarının son çığlıklarıyla yarışarak

nefes nefese kalmış bir çocuğun

bir saniye ötesini bile görememesi gibi

sonsuzadek

sadece seni

sadece seni

arıyorum demek gibi

bir can yitimi değil mi ki her şeyin sonu

yoksa aşk bu mu

unutmak mı ki yolların yüründüğünü

suların içildiğini

ateşin yakıldığını

gözlerin ağlayıp güldüğünü

tatların tadıldığını

seslerin duyulduğunu

yaşarken ölündüğünü...

göğü ve denizi bıraktım pervasızca

gözlerini gördüm göreli

ve tüm mavilerin tek belalısı

haylanmaz karabatağı benim artık

uysalım sensizliğime

sen ağacısın düş salıncaklarımın

düş ağacımın tek salıncağı

dönmeme izin verme hayata

bırak ıslak kalsın dizelerim

yıllara meydan okusun

kendimsizliğim

sensizlik ne ki