Eskimiş Ağzım

çamuru dağılmamış bir bahar akşamının

bir vaktini hatırlayarak bütün yaşanmışlıkları geri getirmek

ya da çok ilerlemiş eskimiş ağzıma

seni yenilenmiş bir his sancısı gibi sunmam doğru değil

insan kendine tanıklık eden bir hayatı kayıt altına alamaz

günlerini uyuyarak geçirmiş bir sihirbazın

düzmecelerini satması da mümkün değil

sadece dokunarak içinden geçenin bitmişine yeni ölçüler bulup

onları en harkulade yerinden bağlayıp ağırlık niyetine

tekrarlayan bir rüyanın geçmişine atabilirsin

çok değiştik

ilkin hakikaten samimiydi doğan güneş bizim için

sonrasının bilinmezliğine koşarken yorulmuş varlıkların

bir bir yükünü sırtlarından attıklarına tanık olunca

hayatın bütünüyle buluşup ağlamak istedik

bir insan kaybedercesine inanabilir miydi

geçtiği korkulu yolları ertelercesine

yeniden kendine kavuşabilir miydi

yolun ucuna yaklaştıkça ışık büyür

yıllardır beklediğin temsilin şekilleneceği son ana kapılırsın

kim neyi nasıl niye diye bir şey yoktur

başının üstünde dönen sisin bir adım sonrasında

seni tanımayan birine defalarca

içinin sonsuzluğu ile yıkanmış sesiyle yalvarırsın

çekip gider hiç ardına bakmadan

sanki yolun sonunda her şey dirilecekmiş gibi yeniden

sana şaka yapıyorlar sanırsın.