Eskimiş Umutlar

eskimiş umutları hurdalıkta can çekişirken

yitik sevdasını yırtık bezlerle asar kadın,dar ağacına

her bastığında titretirken,yosma kaldırımları

ezik kaderine atar şuh kahkaları

şakaklarından süzülürken günah terleri

içinde hep sancılara gebe kalır

korkar geceden

serzenişlerde sessizliğiyle

izbe köşelere saklanır

ne kadar pempeleri sevse de dudakları

gönlü ve ruhu her gün batımında

turuncuya boyanır

asalak bir sürüngen gibi toprağa yapışır

cümrü ne kadar ki

koşsa adımları ancak arpa boyu yol alır

doldursa kapları kader bal yüklü kovanlarla

mutluluk taşsa mabedinde,kovalarla

ruhu heyecanı kaybettikçe ölüyor

öp gözlerinden, alnından gece

ört yıldızlarla,gri bulutlarla sakla kadını

o öylesine utangaç o kadar çaresiz ki

eskitmiş tüm umutlarını

bak hala saklıyor kaderden kendi adını.