Eşkiya Aynı

İhtiyaç duymadan puslu havaya

Dağları bıraktı indi ovaya

Şehrin göbeğinde sahip yuvaya

Mekânı değişti eşkıya aynı

Silahı bıraktı kalem elinde

Dolaşıp duruyor eli belinde

Adamı sanırsın kendi halinde

Üslubu değişti eşkıya aynı

Kasalar dolusu paraya doymaz

Yollara inerek kimseyi soymaz

Katıra eşeğe hiç gerek duymaz

Aracı değişti eşkıya aynı

Salonda oturur şömine yakar

Kendini beğenir tepeden bakar

Şalvarı çıkardı kravat takar

Giyimi değişti eşkıya aynı

Düşünmez hazırlık yapmayı kışa

Ayağına gelir hazırdır aşı

Ateşe dokunmaz kullanır maşa

Adamı değişti eşkıya aynı

Gezerken patika yolları seçmez

Korkusu kalmadı askerden kaçmaz

Rakısı önünde ayranı içmez

Yemeği değişti eşkıya aynı