Eskiyene Son Şiir

yalnızlık çiziliyor rüyalarımda

yanımda hep bir boşluk

sen olarak resmedilmeyen

adresi kayıp mektuplar verilir ellere

umut henüz erken

rüzgar tam aksi istikamette iken

battıkça kanatan yara

neştersiz kangren uyuşuğunda

bana dokunan her sözde

yüz görümlük güneşler sarmaş mehtaba

güneş içinde gece barındırır

dinlenmek isteyen canlıya

ağlamak bu mu dersin

sırnaşık gözden kristal söken damla

ağla o zaman etrafta can kırıkları

sersemlet tüm düşleri

geviş getirir rüyalar cesetleri

kişi hatırlanmıyor ise

ölmek galiba bu değil mi?

kaldır artık bu perdeyi

karanlık mumun içinde

kaybetmekte bulmak gizli