Esrik Yüz

Güneşin feryadından sığınmış

O gölgesine tutunan

Kelebeğin dinginliği.

Gün,kurtarılmayı bekleyen

Lepiska saçlı,

Sarışın bir bahar yeşilinde,

Gömleğimizin terli kokusuna sokulmakta.

Sözleri paramparça olmuş

Parıldamakta, ateşine düşen korkuları

Geride bıraktığı sonsuz boşluklar.

Bir var olup,bir kaybolan.

Yani tanrısıyla da anlaşamamış

Dalgın bir kentin

Nefes alan gölgeleri.

Zaman yine sağır, yine vakur.

Örtünen duvarları

Baştan başa kaplayan

Sinsi bir sitem kılığındadır

Tenha sözlerde çırpınan tutkular.

An ki uzak bir geceye

Götürülmüş, yasak sözlerle bezenen

Sonsuzluğu arayan karanfiller arasında.