Eşsiz Gül Düeti

Kırmızı gül

İçimde ona doğru bir hissin gittiğini düşünüyordum

Öyle utangaç bir tavırdı ki üstümde

Kırk yıl düşünsem böyle olamam dedim sonra

Aklıma al al olmuş ki ilk halim gelirdi o vakit

Bakmaya doyamadığım bir saflıktı karşımdaki

Yürekli olmalıydım ve söylemeliydim

Belki farklıydık ama çekingen olmamalıydık

Tertemiz duygularımı ona açmalıydım

Belki de beyazlığıyla kabul ederdi beni

Beyaz gül

Sırrım vardı ona söylediğim zamanında

Masumiyetime o kadar inanmıştı ki

Bende kendime inanacaktım az kalsın

Öyle ki temiz bir gönüldü benim ki

Saf içimle, suskunluğum kana bulanmıştı

Susmak, beni boğuyordu bazen

Özgürce uçmak istiyordum gökyüzünde

Alçakgönüllülüğüm olmasa yanımda

Ne çok korku birikirdi ona karşı içimde

Solan sarılıkla hatıralarına gizlerdi belki de beni

Sarı gül

Memnun kalıp kalmadığını bilmeden

Sonunu göremediğim ismine dair hikayeler

Okuyordum

Kıskanıyordum belki de adını

Dokunamadan başka satırlara kayıyordu c/ismin

Belki de kıvanç duyduğunuz zamanlarda

İnsanın yüreğindeki dostluk eskiyordu

Öyle ki kalbim kıskanç olsa da dostuna

Aramalı belki de denizindeki mavi desteleri

Mavi gül

Haykırıyordum caminin ezan seslerindeki yankıyla sana

İlahi okunuyordu uzaktan geceye

Ben düşünmekten mosmor oluyordum/ el aman

Ortada eşsiz bir sen kalıyordu geriye

Bir de unutursan beni/ kara bir duman

Tanrı bilir ya

Hüsranı bilmiyordum

Yalanı bilmiyordum

Yanlışı bilmiyordum

Taptaze berraklıkla kendi rengimi denize veriyordum

Adıma şiirler yazılan bir dehlizdeyken sonsuzluk

Mor gül

Ebedi düşünmelerim vardı rüyalarımda

Acabalar, keşkeler, imkansızlar

Aşkın sınırı yoktu o annenin ayağındaki cennette

Duy ki

Dualarım çocuk ağlaması kadar gerçek ve içtendi

Esaretin içinde beni kendine çeken lavanta rengi gibiydi

Öyle ki

Aşkın beni benden alan yanı ebedi

Bende ancak buydu şiirin temeli

Lavanta rengi gül

Sihirli bir el dokuyordu kalbimin içini

Gizemli mabedinde kelepçeliydi artık umutlarım

Ben kendi yalnızlığıma tutukluydum

Sen kendi renginde kayboluyordun

Ayın ilk halinde yok oluyordun, tüm çiçekler gibi

...

Bir gece düşüyorduk pencerenizden içeri

O minicik kuşla beraber iyileşmeyi bekliyorduk

Ve saklı bir düşün pençesinde yankı buluyorduk

Elinizde kalan son sevgi taneleriyle...

28.08.11