Eteğimdeki Duman
Önemli olan içine ne çektiğin değildir
İçinde neyin kül olup, duman olarak çıktığıdır
Çünkü yanarken ne zaman kül olacağını tahmin edemeyiz ateşin.
...
Duman yaşamak için gökyüzünü seçer
Ve yeniden aramıza iner ölmek için
Giderken bir kaçımızı götürür içimizden
Yeri gökyüzüdür
Geçerken uğramıştır
Duman eteğime bulaştı
Eteğim dumana karıştı
Eteğime karışacak onca şey varken
Ve uzunken uçları bu kadar
Yerde değil gökte uçtu eteklerim
Çünkü dünyaya ters bakıyordum
En az eteklerim kadar ters geliyordu her şey
Yerdekiler, bastığım her yer çamur doluydu
Bu yüzden seçtim gökyüzünü
Ayaklarımdaki yaraları iyileştirebilecek kadar çok çamur vardı
Ve terk ettim bu iyileşme biçimini
Dumanı seçtim
Ve gökyüzüne ulaştım
Onun gideceği yer belliydi
İçimize karışıp gökyüzüne gitmekti yolu
Biliyordum yükselirken, karşılaşacağımızı
İzin verdim eteklerimin havada uçuşmasına
Ve gökyüzünde kaybolmalarına
Duman
Bulaştı eteklerime
Şimdi siliğiz bu dünyada
Eteğimdeki dumanla birlikte kaybolduk
En az duman kadar uzağız artık yeryüzüne
Ayaklarımızdaki çamurlar kurudu
Son nefes kaldı geriye
Duman
Silindi eteğim
Geriye hiçbir şey kalmadı
Silemedim üzerimden yaşanmışlıkları
Eteğimi çırpıp düşüremedim üzerindekileri
Ellerim mani oldu buna, her defasında sarılmak adına
Ama gitmek diye bir yer varsa
Başka çare yok demektir
Çünkü hep çaresizken gider insan
Ya da etekler
Çaresizken düşer ayakların üzerine
Duman en zayıf anımızı kollar sokulmak için
Eteğim mi çaresizdi bu kadar
Kollarım mı özlemişti seni sarmayı
Ama ihtiyacımız vardı
Az daha dumana
Çokça karanlığa
Ve nefes alabilmek için gökyüzüne
Son bir işaret ellerimde
Gitmeyi göze almışların vedası saklı
Beni yerdeyken bul
Gökyüzünde bulamazsın
Dumana karışır rengim, göremezsin
Yirmi Beş Kasım İki Bin On Üç 14 50