Eteklerin Sırılsıklam

ne zaman adını ansam

hüzünlü bakışları uzaklara uzanan

poyrazlara direnen kanadı kırık bir serçe oluyor yüreğim

geçemiyorum gözyaşlarımın denizinden

kirpiklerimin ucunda depreşen hüzünlerim, ah

beş mi, onbeş mi, yoksa yirmibeş mi

kaç yıl oldu gözlerimin feri söneli

çocukluğumu yüklenip, ellerinden doya doya öpmeyeli

kaç yıl oldu anne

iliklerime değin ıslanıyorum yokluğun vurunca göğsüme

bilir misin anne

buralarda günler kazan karasıdır, akşamlar sersefil

dokunamam, anılarım gölgesiz kalır puslanan camlarda

ne olur yıldız kuyruklarından ışık topla bana

daha kapımı çalmamışken

sedirimde bağdaş kurmamışken

böyle nereye

mevsim mahmuzlarını batırıyor göğün karnına

damlarda, sokaklarda damlaları iri ilk güz yağmuru

dağların etekleri sırılsıklam

sen dere boylarında, göl kenarında beli bükülmüş akçakavak

sen gözlerinin akı kızarmış karakavak

sen yüzünün çizgileri derinleşmiş çınar ağacı

yelkovanın her turunda yüzün düşüyor bu şehre, annem

acının köprülerinden geçip yeni yollar çiziyor sensizlik

sensizlik rüzgar koparıyor öksüz çiçeklerden

yeni kabuklar çatlatıyor

yeni acılar topluyor avuçlarımda

baharını kaybetmiş bir karıncayım kar taneleri altında

pusulasız dolaşıyorum geçmişten arta kalan düşlerle

yabancı diyarlardan

yüksek yaylalardan uyumuş da büyümüş acılar topluyorum

ne çok kaçıyorum, ne çok kayboluyorum kendimden

her defasında, yıkık duvarların

taşların, toprakların altında buluyorum kendimi

düşen son yaprağına sor sulaktaki dut ağacının

örseleyip giden yıllara, boynu bükük çocuklara sor

soluksuz çığlıklarla, kaç şekilde ölür insan

kundağım toprak

beşiğim tavana asılı çaputtan hamak

ah yeşil yaprak ah !

şimdi benim adım sarıkavak

adım soluk çiçek, adım kıraç toprak anne

hangi merhem savdırır yürek ağrılarını

hangi avuntu söndürür yürek yangınını

kaşına, gözüne

sözüne

saçının rengine

grileşmiş tülbendine

sana öyle susamışım ki anne

kaç kez pılıyı pırtıyı toplayıp, çantayı omuzlayıp sana gelmek

başımı göğsüne gömmek istedim

sevginin yeşilliğine kuzular gibi yayılmak

kuzular gibi doymak istedim

şimdi sen sonsuzluğu çağırıyorsun yaşamla yüzleşerek

sessiz sessiz gidiyorsun

daha şenlikler seyredemedim pencerelerimden

yanaklarım gamzelenmedi gülücüklere

doyasıya dokunamadım ellerine

sırtıma güneşin dökülmedi

ben henüz tamamlanamadım anne

gitme ne olur

gitme

üstelik yaralarını göstermeden, yaralarımı görmeden

ad vermeden içimizdeki kederlere

bu acele niye, nereye anne