Evcilik Oyunu

Bilmem neden

Yaramaz

Kız çocuğu

Olasım geliyor

Seni kızdırasım

Evcilik oynayasım...

////////////////

Ben yedi sekiz yaşlarında

Sen de beş altı yaşlarında

Minicik,akça pakça

Şirincik.

Kiremitten evler çiziyorum

Asfalt çocuk sokağına

Parklar henüz yok,

Mahallelerde.

Salıncaklar yok.

Öylece evcilik oynuyoruz...

Alaca karanlık akşamında.

///////////////////////

Ağlayan bir bebeğim kucağımda.

Gazoz kapaklarına ,

Yemekler hazırlıyorum.

Tuz yerine toprak ekiyorum.

Yağ yerine su .

Öylece işten gelmeni bekliyorum...

-Hoş geldin canımın içi ...

Çerden çöpten

-Sofra hazır.

Evcilik oynuyoruz...

//////////////

Benimle oynar mısın?

Büyüdük ama

Acılı hatıralarımız

Yüreğimizde yaralarımız

Aklar düşmüş

Saçlarımız.

Oyun da oynanmaz ki

İçimizdeki çocuk

Çoktan ölmüş sanki...

Vakit çok geç şimdi.