Evin

Saçaklarından dökülen güneşi tutamam

Penceren demir,elimi yakar

Kapın binlerce kez kilitli bana

Evin çok uzak çok

Dünyanın bir ucunda

Efsunlu bir koku var bahçenizde

Papatya yağıyor sanki çatınıza

İçinde cümbüşler şenlikler

Kovalıyor birbirini günler

Her gün bir roman bitiyor

Sanki hayatınızda

Süzülsem anahtar deliğinden

Otursam salonun bir köşesinde

Akıllı bir çocuk gibi seni seyretsem

Odan mı? Onu hiç sorma.