Evlad

Ah Yavrum

Sen Hiç Büyümedin,

Küçüldün kendi içinde bittin.

Çoğalmak yeşermek

Bereketlenmek varken

Yokluğu istedin.

Sesin alçaldığında

Dinlenir düşünce kenarında.

Usulca yaklaşır sana

Seni, sen olduğunca kaplar

Anlarsın usulca.

Aşka inanma

Aşk içine dol dedim ya

İnanmaktan öte

Aşkın bir sevdaya dal dedim

Sen benim aşktan öte sevdiğim

Varlığın, evrenin tek Sahibi

Tekbir olana ulaştırmaktı niyetim

Bilemedin...

Herkesi sev

Yaratılan her şeyi ve kendini

Sevgini ver

Durmasın donmasın aksın

Verdiğin kadar insansın.

Bilirim çalışan demir ışıldar

Verilen mal artar,

Budanan fidan güçlenir

Sen bunları yeniden bil

Ve yürü durma

Gönül içinden en güzele

Kükrer ve büyür.

Ah yavrum anladım;

Ben sana verdikçe çoğalmayı

Yerine yenisi koymayı

Bitmez tükenmez bir ummanı açan anahtarı

Vermedim öyle mi?

Canımın yarısını verdim

Yaradandan bir sebeptim

Neden eksiltirsin

Neden kapanırsın öyle

Ben sana bunları hiç öğretmedim.

(Mayıs 2010 İstanbul)