Evler Dolusu

kauçuk ağaçlarının altında avuçlarımda şavkın

boş çay bardakları gölgeleyemiyor

kabuslarımın en güzel trajikomik gerekçesini

yanımda olmadığın anın kendinden korkmasını...

kekre öğlen sonları halsiz ve sakar adımlarım

sen harici hiçbir şeye doğru dürüst yürümeyi

öğrenemedi ayaklarım kuşkulu ömür günbatımında

ilkyazda bulamadığım içtenlik tebessümündeydi...

evler dolusu öyküler uydurdum yokluğuna

bir kapı açılmaya görsün sahanlıkta

durup kulak kesiliyorum...belki sesinle gönenirim

belki sessizliğinle...ama nasılsa gene hep sensiz...

çalakalem güveniyorum göğüne yaz boşluklarımın

sarımtrak imgeler düşüyor notlarımın arasına

hüzün sersemi bir bohemlikte sığmıyorum mevsimlere

tek kararım senin için...görünmez bir karayım ben...

gece günce defteri yalnızlığımın suskumla doldurduğum

sana kadar hayat...tüm sabah...kenar çizgisiydi dudaklarımın

taze ekmek sadeliğinde el yakıcılığını okşayınca gözyaşlarım

konuşmayı öğrendim o gün...

yüreğim benden bana uzaklığın kadar önde...