Evrim

kimse 'sen'gibi bakmıyor

o yüzden anlamsız senaryolar

şu karşıki yavan tepe

gölden bozma deniz

içimdeki dehliz

suretler yalancı gölge

*'ney'in biricik sırrı hasrettir' der bilge

beni azıcık üflesene

kimse 'sen'gibi kokmuyor

gülün busesi dikene güzel

bir orkide selamı kadar esiyor

ateşi söndüremeyen rüzgar

terini sevmiyor kimse gölgelerin

şehirlerin ruhu esrik

'kıpırdadın da ruhunu mu duydum'

telaşlar hep eksik

kimse 'sen'gibi gülmüyor

canı çekiliyor gamzelerin

dudak kıvrımları belli belirsiz

ateşi içmeli doya doya nefesinden

sen gülerken dağları devirmeli

içinden geçmeli zaman tünelinin

sen gülerken değişmeli evrim

**'insan güldüğü kadar insandır'

senin gülüşün

ruhumda can bulan lisandır

kimse 'sen' gibi ölmüyor

bir şiiri yarım bırakıp

küle çevirmek gibi

yani kısa

yani sıcak

ve ölüm başka bucak

kefene yüz sürüp

doğmak gibi topraktan

***'maşuk yaşar

aşık ölür'

salâsı duyulur aşk'ın

kızıl bir sonbaharda

dökülen yapraktan

Ocak/ 2015

*Ahmet Hamdi Tanpınar

** Moliere

***Hz Mevlana