Evroslaştıklarımdan

neden böyle oldu

sordu kendine aynam

cam kırıklarında dünyalar

saklı avuç içlerinde

en kuytusundan bir pencere

kenarında erbabili

tan kusuyor gözlerinden

suskunluğu dingilliğinden...

kendini gölgesinde ayıran aptal

o benim

uykulu gözlerimde sevdiğim dilberim

peri masalları anlatılır

ben hep dinlerim

erdemlinin içinde bir neferim

bozulan her kural gibi

baştan

asıl rengine boyalı bir duvar kadar siyahından

kokulacak kadar haykırışlarımdan

uzakta duran bakışlarından

sana elvedaya yaklaşan

bu kalbin en üst noktasından

bakıyorsa göz yaşlarım ardı sıra

tutuyorsa

koşuyorsa küçük bir çocuk

bir köpek dolusu salyayla

bakarım semaya uzaklardan

bir çoban geliyorsa

tenimin terli coğrafyasından

uzanıp dokunabilsem

senin yokluğuna