Ey Efendim

Ömer der ki: Gördüğü an o nuru gökyüzü,

Güneş mahcup olur da söner kalır gündüzü.

Aşkınla yanan sine ne eylesin güneşi?

Ruhumu aydınlatan, gözlerinin süzüşü.

Çöller dile gelse, anlatsa bu sevdayı,

Senin bir zerre nurun aydınlatır dünyayı.

Zaman durur kapında, mekân unutur kendini,

Bir tebessümün çözer kalbimin bendini.

Kabul eyle ey Efendim, şu bükük başımızı,

Sana sevdalı kıl şu son nefeste taşımızı.