Ey Hürriyet Ey Sevgili

yasadışıdır hep aşklarım,

zulmün mermisinden sığındığı

ürkek duvarların gölgesinde

üşüyen yüreğini örten yanık türküleriyle,

acemi

telaşlı

gizli saklı,

kapalı kapılar ardından

elleriyle kavrayarak sıkıca parmaklıkları

tutsak,

yasadışıdır sol yanım...

künyesine intikam yazılı değil ama

susmaz,

sokaklarda adımları

duvarlarda izi vardır,

türküsü söylenir

karanlığın cismine sitem edilir ince ince,

yaralı alnından kuşluk vakti

terini siler rençberin...

utangaç

ve cesurdur o,

çocuktur

ve de

elleriyle kapamıştır yüzünü,

parmaklarının arasından

turnalar semah döner

görür...

üstüne sürgülenmiştir

pas kokusu

küflü ekmek

kara kapı,

günler ağır

ve zincirlidir ayağına.

başı soğuk duvara

gönlü dağlara yaslıdır,

hürriyet

düşte bir buğday tarlasıdır,

adını her istediğinde

çoğaltarak başak başak

haykırmaktır duvarların ötesine...

hürriyet

düşünü kurabilmektir,

geceleri sırt üstü uzanıp

yıldızları sayarak çoğaltan

köy çocukları gibi

damına yatak da sermelidir

içinde umudu büyüteceği kerpiç evin,

düştür,

yanar...

mahkumdur hep aşklarım,

son yolculuklarının soğuk rüzgarında

sökülmüştür kökünden yaslandığı çınarın gölgesi,

kıtlığın çivisi çoktan çakılmıştır bağrına toprağının,

ne kadar da yürümüştü üzerinde oysa

papuçlarını alarak koltuk altına,

sürgün aşklarım benim...

en sessiz vaktinde kilitli kapının,

nasırlı elleriyle

zincirleri

kırarak,

bu celladın

ölüme giden ahşap gemisini parçalayarak

çatır çatır,

batırarak dibine umut okyanusunun,

avucunda

bir yudum suyla

gelmeli esaretin sonu şimdi

saatler en gecindeyken tüm kavuşmaların,

üzerinde güneşten gömleği tiril tiril iken

yalnızca gölgesi düşmeli toprağa,

ellerini göğe açmalı sonra,

yırtarak ateşten kafesini

açmalı yüzünü bu aşk,

aleme aşikar duyurmalı,

şu dünyanın

gözünün ışığına sokmalı

seviyorum diye seni

ey hürriyet

ey sevgili...