Eylül...

başaklar olgunlaşmadan bitmeliydi bu sarı sevda

kim bilir belki o zaman;

hep ertesi yaza ertelenmezdi

bu anlamsız veda...

eylüldü,

tozlu yollarda sere serpe yitik bir düş yürüyorduk...

dikenli yollardan geçiyor;

mültecisi olduğumuz ülkenin

yaban topraklarında

dirhem dirhem hüzün büyüyorduk...

bir bıçak darbesi yaraydı

bu iç çekiş...

kanıyorduk,

yanıyorduk

biz aşkın ikametgahını

Kerbela sanıyorduk...

ağır kanamalı bir yaralıydı aşkımız

anlıyorduk

nöbetçi sevdalara hep geç kalmışız

yine de direniyorduk...

birbirimizin sesinde aşkı avutup

şeker pembesi bir umudun kanatlarına konuyorduk...

oysa,

eylüldü...

hazanın münferit yalnızlığına inat

cem edilmiş yüreklerin semahında

acılarımızın ekseninde usul usul dönüyorduk..

bilmiyorduk

yuvasında ürkek, sükutla bekleyen serçenin

engin maviliklere özlemini

kendimizi serçe,

aşkı yüksek semalarda uçmak sanıyorduk...

oysa biz kanatlanmaktan korkuyorduk...

dedim ya eylüldü

son baharıydı yürek yangınlarının

anlamaktan kaçınıyorduk

içimizi ısıtan o bir damla sevgiye inat

ne zaman çakışsa göz bebeklerimiz

bakışlarımızın ayazında üşüyorduk...

bitmeliydi

sabit görülmüştü cezası bu sevdanın

hüküm idamdı

oysa biz;

emek verilen bir aşkın,

infazına kıyamıyorduk...

pastırma yazına bulanmış

izbe mutluluklarla avunuyor,

birbirimizin yüreğine çaldığımız sevdaları seyre dalıp

anlamsız ?ya tutarsa? larla bir ömrü heba ediyorduk

göçüyordu kırlangıçlar

kendi sıcak mevsimlerine

biz gidemiyorduk...

çakılı kaldığımız bir sevdanın tarih tutanaklarında

zamane acıların dinginliğinde

hüviyetimizi kaybetmiş

hükümsüzlüğümüze yanıyorduk

hüzün bize erkenken

biz hep aşka geç kalıyorduk...

eylüldü

soyunduğumuz ince sevdayı dehlizine kaldırıp

yerine en kalın acıları çıkarıyorduk sandıktan...

çünkü

eylüldük;

çünkü

kendi zemherimize hazırlanıyorduk...

içinden bir türlü çıkamadığımız paslı sevdanın

jilet kesiği bileklerinin

demini içiyorduk...

meskun mahallerde,

uluorta katlediyorduk birbirimizi;

maktullüğümüze ağlıyorduk...

ve sonra;

sessizce vazgeçtik birbirimizden...

ayrılırken ellerimiz

sen kokuyordu avuçlarım...

uzaklaşırken bakışların

sen bakıyordum mazide kalmış

genç kızlık hayallerime...

eylüldü,

bir otogar yalnızlığında çoğaldı kimsesizliğimiz

sen öksüzdün,

ben yetim...

başımızı okşayacak yeni avuçlara hasret,

sükunetle birbirimizden uzaklaşıyorduk...

aşkla azalırken, meşru acılarda çoğalıyorduk...

şimdi;

yürekte şubat soğuğu,

saçları hazan kokan bir eylül mağduruyum...

onurla taşıyorum

tüketemediğim sevdamın künyesini boynumda

üzülme,

ağlamıyorum...

demiştim ya sevgilim,

başaklar olgunlaşmadan bitmeliydi bu sarı sevda,

bak yine kaldık bir sonraki bahara...

emanet olasın yüreğine ektiğim aşka,

helalim,

elveda...

(A-Y)

Mustafa Zorla'ya yürek dolusu teşekkürlerimi sunuyorum...