Eylül Düşer Aylardan

yalnızlık çiçeği açar gecelerde

hasret hasret büyür dallarda

nemli yapraklarıyla örter gölgeleri

bir bir sönerken yıldızlar uzaklarda

uzaklar gözlerini bin defa kırpar

sessizliği bozar gözlerin değdiği saatler

zaman on ikiyi vurur alnından

bir dalga boğulur yürek denizinde

hasrete bir not daha düşülür

kalın bir sızıyla acıların üstü örtülür

şehir yorgun gövdesini bırakırken sokaklara

usul adımlarla biri kaçar

karanlıkta martılar uçar

sonra bir tren geçer raylardan

adamın kalbinin en ücra yeri kanar

eylül düşer aylardan