Eylül Düşmeden

gidecek kadar

var mıdır soluğu, uzun yürüyüşlere zamanın

somurup tüm acıları

gün

gebeyken yine

ışık kirpiklerini kırınca

kuzuların

var mısın göçmeye

karanlığı çatıp

loş mahzene

heybede umut, işaret parmağını tutup menzile

mihrabın yönüne

tutuklayıp tüm kahpe düşleri

ve gömünce şafak avlularına

düşüp

kasıklarından taze gelinin

saçlarında mayıs duvağı

yamaçlarında döllenirken ışık dağların

dağların ezgileri yeniden düşerken çakal inlerine

dağılırken zulmeden yalnızlığın pusları

bir başına

bir başıma

ya da

ya da

gelincikleri çalıp

zeytin dallarına

bir ağaç kavuğunda akşam

bir ağaç kavuğuna sabah doğurmaya

yorgunluğun

yorgunluğum

acıtırken göğüs kafesini

terimizi öperken

saçların

saçlarım

bir çay demi mola

ve

ağlatınca ayaklarımızın kan kokusu

sonra,

gidecek kadar

kalır mı soluğu, uzun yürüyüşlere zamanın

somurup tüm acıları

eylül düşmeden

düşmeden şehir mezarlığına...