Eylül Yaprakları

mavisi bıçaklanmış bir akşamüstü

gençliğimin ellerinden tutmuş ihtiyarlığımla

sandukalardan çıkarıyorum anılarımı, her bir anım

kamulaştırılmış bir acının sancıya dönük yüzü

yüzümde taze kardelen kokusu

dokunsan ağlayacak kadar kırgın akkavakkızları

çaput bağlanmış çeyiz sandıklarıyla yadımda

düzmece yasaların yara açtığı baladları

ki eski-meyen kitaplarımı hışırdatıyorum

ve eskimeyen birkaç şarkı aklımda

liseli bir çocuk alaycı bir deli

cenk ederken birileri,

gülüyorum

gülüyorum sustuğum yerde

bir bakmışım ki

tavan arasındayım üstelik kilitli

ve gözlerimin çatısında

hafiften bir buğu ki ıslak ıslak

damlıyorum

damladıkça yanaklarımdan

eylül yapraklarına düşüyorum

ki üşüyorum aklıma geldikçe

birileri

birileri yaprak mevsimi demişlerdi

hep bu mevsimde düşerlerdi

oysa ki hiç bilmediler

eylül insan mevsimiydi

biraz da serüvendi yaşamak

ve fakat

hiçbir giden geri dönmedi

oysa doğruydu adresler ve kimlikleri

geldikçe aklıma gülüyorum gülüyorum

ama kekremsi

.....