Eylül Yargılamaları

bir bulut düşün

gecelerde üşüyen

beyazdan kurşuniye dönüşen

hüzün damlaları aniden dökülüveren

gözlerim işte,gözlerim onun kadar hassas

yüzüm ağlamaklı bir hal alır

aklıma sen düştüğünde

bazen sitem ederim

bazen bin şükür

hani bu günlerde ağaçlar yapraklarından vazgeçer ya

hani onlara inat güz gülleri aşka meyil eder ya

bir yanım yaprak döker

bir yanım çiçek açar

eylülde

hazana yüz tutsa da ömrüm

bahara benzer gönlüm

aklıma sen düştüğünde

gelip geçici bir hal olsa idi bu hal

düşmezdi bu şiir kağıda

şen olabilseydim keşke

gerek olur vmuydu zamanlı zamansız ağıda

zorlamak ne kadar doğrudur kaderi

öfkemle savaşım nereye kadar

hayal kurmuyorum geleceğe dair

amma

sürekli düş görüyorum

aklıma sen düştüğünde

neden her şey üst üste gelir eylülde

neyin sevincidir bu

neyin hüsranı

tohumlar zevkle kavuşurken toprağa

topraktaki ikilemi anlar gibiyim

vakti gelen yapraklar birer birer öldüğünde

sen ki her şeyin sebebisin

sen ki benliğime çakılan çivi

sen ki hüzünle sevinç harmanı

sen ki beklediğim son

ölüm ve dirilişe takılır kalırım

aklıma sen düştüğünde

ben kendimi anlamazken

seni tanımaya çalışırım

hangi akla hizmetse

farkındayım zor olanı seçtiğimin

farkındayım hayata tutunamamışlığın

yaşamak denilen savaş meydanında yara alırım

yorgunluğun ne demek olduğunu bilirim

aklıma sen düştüğünde

her şeye gülüp geçmek isterdim

adam sende boş ver demek arsızca

gülemiyorum nedense

aklıma sen düştüğünde

(günbatımı düşleri...sy.72-73)