Eylül'e Serzeniş

Sorma

Nevbaharım sorma

Ne vakit

Yokluğuna üşüsem

Ne vakit

Bu sokaktan geçmeye kalksan

Veresiye defterinde yazılı

Alacaklı bakışlarınla geçiyorsun

Salına salına

Nazını niyazını sevdiğim...

Ne zaman

Bu sokaktan geçmeye kalksan

Dilin ölüm orucunda mı ki!

Eylül kırığı söyleyemediklerin

Düşüyor

Kirpiklerinin ucundan

Hazanın koynunda

Keşke yüreğime

Söz geçirebilseydim

Söyleyebilseydim fısıldayarak

Dönüşü olmayan bu yolda

Nelerin beklediğini

Nelerle

Baş edeceğini söyleyebilseydim

Usulca

Köşe başına bakan

Pencerendeki tül perdenin ardına saklanmış

Aşka lâl

Yüreğinle tanışmasaydı

Gecenin karanlığında

Keşke yüreğim

Görmeseydi gözlerindeki

Mateme bürünmüş acılarını

Yokluğunun ikliminde

Nasılım diye sorma

Bu gece

Sen gibiyim

Bu nasıl bir düş alemidir!

Ki on sekizlik aşık gibi

Mutlu anımda oluşuyor

Körkütük sarhoş

Acılarına sevdalandığım

Kadınım

Bu sokaktan

Ne zaman geçmeye kalksan

Bastığın her kaldırım taşında

Senden geriye kalanlardan

Yüreğim

Gözlerim

Kulaklarım doldu

Üşüyen ellerimi sokamadığım

Ceplerimle birlikte...

Ahhh yağmur gözlüm ah!

Olmayınca olmuyor

İki yakası bir araya gelmiyor işte

Şu fukaralığın

Sanki

Çok lazımmış gibi

Üç beş eski elbiseye alıyoruz

Kapıdaki eskiciden ucuz hayalleri

Sonra

Bin ah ile

Yaşamaya çalışıyoruz

Herkes kendi cehenneminde sınanırken

Sabahlara gebe

Gece ötelerinde

Tek mum ile aydınlanan

Yarı loş

Odana çekiliyorsun

Gramofondan yankılanan

Portofino şarkısına eşlik ederken

Aynı koltuktan aynı pencereden

Eylül akşamlarını seyrediyorsun

Bense

Sensizliğin sancısını

Kefenleyip

Beyaz sayfalara rast makamında

Bizi yazmaya çalışıyorum

Yüreğimin kıymetlisi

Sahi neydi Eylül?

Aşkların seneyi devriyesi mi ?

Yoksa!

Hüznün yumuşak karnı mı?

Esmerdi

İnce belliydi

Siyah saçlı

Siyah gözlüydü

Matemi ve ayrılığı yüreğinde saklayabilen

Gerçeğin yakasından silkeleyemediğim

Aşık olduğum kadındı

Adı Eylül'dü...