Eylülü Sevmiyorum Anne

Anne seni çok özledim

Her geçen gün büyüyor özlemin

Ben şimdi bu eylülde yanlızmı olacağım

Yaprağı dökülen ağaçlar gibi

Sert esen rüzğarlara nasıl karşı koyacağım

Ya beni daha uzaklara atarsa

Ya kaybolursam dönemezsem geri

Eylül geliyor anne ben yanlızım

Seni her eylülde daha çok özlüyorum

Tam on yıl geçti unutamıyorum

Rüzğar sert esiyordu

Seni tabutta götürüyorlardı

Ben ağlıyordum daha on dört yaşındaydım

Daha sana doyamadan seni kara toprağa koydular

Benim bir yanımı kopardılar

Ben eylülde öksüz kaldım anne

Her eylül geldiginde korkuyorum

Ağlıyorum anne ağlıyorum

Bazen cama çıkıp dışarı bakıyorum

Rüzğar sert esiyor

Ağaç dalları bir birine tokuşuyor

Yaprakları uzaklara uçuşuyor

Benim gözlerim yaşarıyor

Aklıma sen geliyorsun anne

Benim canım yanıyor özlüyorum anne

Her eylül geldiğinde üzülüyorum

Eylülü sevmiyorum anne

Seni benden aldı götürdü anne

Ağlıyorum anne ağlıyorum

İçim acıyor özlüyorum anne