Eylülün Ne Suçu Var

Yapraklar dökülürdü, şimdi toprakta canlar

Eylülün ne suçu var, kabahat yüz verende

İhanet pusu kurdu, virane oldu hanlar

Eylülün ne suçu var, kabahat söz verende.

Çivisi çıktı yurdun, talan olmakta bağlar

Ateş düştüğü yerde nice yürekler dağlar

Millet günlük oynaşta, Ana, baba, yar ağlar

Eylülün ne suçu var, kabahat köz verende...

Bu kadar çürük müydü, memleketin temeli

Yüzyıllardır nifaktı, ecnebinin emeli

İçten dıştan birleşti, hainin kirli eli

Eylülün ne suçu var, kabahat gaz verende.

Ne güzeldi Yurdumda, yazlar, baharlar, kışlar

Evlerin saçağında, huzur bulurdu kuşlar

Doğduğu topraklarda, hain oldu bakışlar

Eylülün ne suçu var, kabahat göz verende.

Nutuklar atılmakta, ‘'Ölmesin hiç çocuklar''

Sapı bizden baltalar, az değiller pek çoklar

Vatanını savunan, çocuğa döndü oklar

Eylülün ne suçu var, kabahat hız verende.

Kalleşlik insanlıkta, asla sığmaz bir dine

Yılan, çıyan zehriyle, geçip inerken ine

Kimisi mazlum diye, gönül verdi haine

Eylülün ne suçu var, kabahat iz verende.

İhtişamlı maziyi, destanlarda anarken

Nasıl yaşamalıyız, sinede köz yanarken

Vurulup sırtımızdan, için için kanarken

Eylülün ne suçu var, kabahat giz verende.