Ezer Feryadımı Biriken Dertler

ezer feryadımı biriken dertler

mahseninde yıllanırım gözlerinin

çıkar koşarım gecenin koyusunda

nereye derler

kendime derim taa kendime

yoksul sevdaların ekmeksiz bıraktığı kalbime

yıkar ümitlerimi şacaatsiz yağmurlar

yollarında sürünürüm ellerinin

bu yalan dünyada

nereye derler nereye

kaybettiğim düşlerin kokusu

geçtimi buralardan

yorar ardına bakmadığım yollar

sırlarında boğulurum izlerinin

dönüşü olmayan bu yokuşta

nereye derler nereye

son nefesimde hıçkırarak

bulamadığım her güzelliğin

can çekişlerine....