Ezo

ezo gelinin nefesi

davul seslerinden örme mutluluk âyinlerinde

gecenin hüznünü boğuyor...

her filmden bir k/alıntı s/açılıyor ıssız kasabaya

kalabalığa dönüşüyor rengârenk göğümde

tenimi kokluyor zamansız ölümler

meçhule giden yol hep telaşlardan geçiyor

ne kadar vaktidir desek de şimdi ölmenin

mesai karmaşasında ertelemek düşüyor yarına

oysa bir ölmelik hakkı var hepimizin

bu kadar provaya akıl ermiyor

zamanı dolduruyoruz minik bir torbaya

bu sıkışmışlık gene de umutları bağlıyor

ağlıyor ezo gelin

onun bahtı bulutlara denk

ağla ezo

yarılsın sevgiye giden toprak!

ıslansın kurumuşluğuna inat şu koyu nefret!

-gök yağmasa diyor köylü

nasıl olsun bereket?-

reyhan kokulu dağlarda ezo gülüşü

muhteşem olacak diyor bir çiçek

sılaya dönüşü...

yeşile dönerken gelinciğin örtüsü

güzellikle değişmiyor sınavın ölçüsü

ezo'nun gözlerinden doğuyor dünya bir b/aşka

uzaklaşıyor gittikçe yürek delen davulun sesi

bir hasret türküsü duyuluyor

dallarda kuşların buruk nefesi

siliniyor sözlerden hüzünle mutluluğun karmaşık resmi

sonsuz sükuta dönüşüyor dudaklarda aminler

beyaz gelinliği giymeye doymuyor gelinler

yıldızlar yanıyor ezo'ya

göğün geçitlerinden adsız şehitler havalanıyor

d/ağlamaklı...