Fakir Güneş

sevdiğin kentleri sevmediklerine zulala

belki telleri kopuk bir keman sesi bulursun

köprü altı çocuklarının çığlıklarında

sen yine de macar çingenelerinin soluğunla koş bana

kekremsi/çocuksu

dayak yediğim bütün kentleri

sevebilirim böylece/içinde senli hikayelerle

koşmaya üşenince düşer tınısı ayaklarının maceracı kimliği

ya meksika’da bir köy vurur gözlerini çarmıha

ya ahlat’ta üşüyen güneş kokulu ovalar vurur yalnızlığını haritalara

ya da peru’da tütün gözlü bir kız/ seni yeşil gömlekli dağlara ilikler

öyle olunca

sevdiğin tüm şiirleri

sevmediğin şehirlere zulala

kaynayan kötücül bir volkan suyu

içtiğin dağların tortusuna kanatır kendini

yılma yine de/ kahramanını kendinde çoğaltan

fakir bir yaz akşamı gelir sarılır diz kapaklarına

orda hanımelleri nefesimi hatırlatır/ utanma

utanırsan

bütün hor görülmüş besteleri sokak şarkıcılarına sakla

onların yetenekli ellerini benim ellerime ada

gün olur/ürkek bir bağlamadır sesin uzaklarda

gün olur

ışık üşüye

güneş ısıta

ısına çoğala/ unutma