Fecre Tutulsam // Ey Yâr ...

Yine bana mı kaldı?

Mevsimlerin kimsesiz yükü

Güruh gücenir, Fecre tutulsam!

Arkamdan o güruh seslenir

Yalnızlığıma koşsam...

Epey özenirdim ormanlara

Elma sapında basiretim kaldı

Uğruna hilaller yaktığım,

Gülün dalıydı...

Şimdi bakıyorum da;

Herkesin ağzında lokma gibi çiğnenir olmuş, Aşk!

Alnımı dudaklarına dayayıp da Torosların

?Aşkrostiş? işlemek isterim karlı gözlerine

Benzimde fışkınlaşırdı Türkmen umutlar

Galata kulesinde bekler -netameli ifrit-

Habire mübadele sevdalara metres...

Bülbül kanıyla yıkamış beyaz gülü

Aşk için...

Ve o yar...

Bir kez dokunsa kulağına

O duygu topağına

Hala yankılanır vücudunda

Şu garibin dinmeyen serenadı

Revnak yakamozlarla duruladım

Mecalsiz izdüşümünü...

Sinemdeki damarlarımı kuruladım...

Aşkta canım yanar, Ayrılıkta gözlerim kanar

Sevda suyunda, turnusol kâğıdı misali

Mordan yeşile

Al al olurum

Düşünürüm her zaman...

Mevzuu vuku bulmaz ki;

Anlar mı ki gerçek sevgiyi?

Bütün mübalağalardan sıyrılıp

Kalbimi versem eline...

Şair büyüğüm Cemal Mıhçı'ya katkılarından dolayı teşekkür ederim...