Fincandan Kayıklar

anladım ki

dizlerimde uyuyan

sözlerini

bir dalgaya

metres vermiş şairin

gözyaşıdır

bu deniz

gecedir ve

ağlarda çürür vakit

dağlara çöker

içimizdeki sis

ne o kalkar ne de biz

ağuladığımız

İzmir ölür

denize atılan

fincanlara takılır ağlar

uykusuzun gözünden

telveye çöker tuz

eski bir hikayede

üçümüz birden

kavruluruz

gece olunca

nereye gider martılar

su kararınca

nasıl bulur yönünü

başını kaldıramazsan

avuçlarımdaki

yıldız ormanı

düşebiliriz

her zamanki olasılık gibi

bu da kaderimiz

ama birimizin

diğerine bakışıdır

omuzlarımız

taşır birbirimizi