Firari Şiirin Çürük Karanfili

..

yazıyı bitirdim

şiir olacaktı yalnızlığa

bölük pörçük esinler tutsaklığında pranga pası tümceler

hafıza yansısı yenikti mahmur serçe parmağın adına

düştü klavyeden kırıldı fincan gibi yüreğin

hüzzam dizelerle ezgiler düşürdüm kulağıma-hâlâ meşk eder tınısı

şairler bilir kayıp şiir acısında s’olan kasvet-i güneşsiz içimi

!

affet köprüsünde mağrur bir yalvarıştı intiharım

dünün gözlerini sildi gökkuşağı renkleri

henüz ölmedi ;

senimle kalan mum ışığı gölgeleri

razıydın sanki düğümlü günün ağrısına

fiyonksuz katlandı vuslat sevdalı düşümün armağanı gözlerinde

ellerim’iz tutuştu ayaz ışığın ortasında ılık ılık aktı yüreğim içine özlemin kanıtı

bir bir tık’andı tenin ç’özüm huylu nemli gözenekleri

gıyotin kesiği rüzgarı getirdi çağ yangını harfleri

ekabir sanatım soyut şiddeti fırça darbesiyle resimliyor sepya aşkına

se-vi-yo-rum çok ;

arabesk itibarına ümitsiz suikast hecesi değil

korkularım da

mezarlığın bâkir toprak yoldunda ıslık çalmıyor inan

netameli rüyaları terk ediyor güncemin satırları

b’ekliyor seni köşe başı ağlamalarına...