Fırtınalar Kopuyor Senli Sensizliğimde
Her gün bitiminde ruhum paramparça olur
ve ne yapacağımı bilemez hale gelirim
vakit o kadar yavaş ki,
saatin ağır aksak ilerleyişinde
sanki kör bir kuyuda tutsak olduğunu düşünürüm
asıl hüznüm akşamın alaca saatleridir
günün son ışıkları gözlerimin siyahına vururken
umudum sarı başak tarlasında solup tükenir
ve sevdiğimin yokluğunda yüreğimi bir korku kaplar
bu gece bardaktan boşanırcasına yağan yağmur bile
yüreğimde ki ızdırabımı silip götüremiyor
yüreğimin Köşesinde ki,kırmızı gül istemeden tomurcuk verdi
Gözlerim artık hiç bir şeyi görmüyor
ruhumu zamanın en ıssız köşelerine saklıyorum
dağ rüzgarlarının ürküten ıslık seslerine bırakıyorum yalnızlığımı
elbet bu yaşadıklarımda da bir hikmet vardır
kim bilir belki de sebepsiz yere değildir yalnızlıklarım
acaba masallarda ki o beyaz atlı prens gerçekten var mıdır
gelip beni çok uzak diyarlara götürse
gül kokularının arasında birlikte kaybolsak
onu en içten duygularla sevdim
o da beni sevdi
ondan öncesinde taşlaşmış buz gibi bir yüreğim vardı
şimdiyse her daim yüreği sevgiyle çarpan aşık bir kadın var
O'nun sevgisiyle kadınsı ruhumun kozasından çıkıvermiştim
tıpkı rengarenk uçmaya hazırlanan kelebek gibi
şimdi onsuz perişan olmuş ruhumu ebediyen zifiri karanlıklara bıraktım
/ işte halen yaşıyorum içimde ki fırtınalara aldırış etmeden /