Fiyakalı Yalnızlıklar

Yüreğime yüreğime

Kanatırcasına...

Değdi kelimelerin

Uyanmak zorunlu

Yaşam...

Uçarıymış meğer

Önemli bir yanım

Tüm yaşanmışlıkları

Yok saymaya çabalıyor

Yalnızlığım...

Bütün kutsallığıyla

Bedenimi kuşatsa da

Her kaybedişimde

Bir ?çınar gölgesi? kadar

Soluk alabiliyorum

İçimdeki kayıp kente

Dokunaklı bir tebessüm

Konduruyorum yalandan

Her gün biraz daha

Özgürlüğe salıyorum

Sevda sandığım hisleri

Fiyakalı yalnızlıklar

Yutuyor ikimizden birini.

Ve...

Ben ...

Sensiz hayata ...

Bir sıfır yenik başlıyorum...

Not: Ay çıkınca birbirine dolanır, yarım yamalak bütün yalnızlıklar...