Fosil

Rivayet o ki

Yaklaşık iki milyon yıl sonra

Bir dağ yamacına tünemiş

Bir er kişi fosili bulunurmuş

Çanaklarına toprak dolmuş gözleri elan ufukta

Belki birini bekliyor(du)

Ya da birini uğurlarken

Son bakışı asılı kalmış boşlukta

Yıl iki milyon bin dokuz yüz doksan dolayları

Yine böyle bir bahar ayları

Kuşlar cıvıl cıvıl

Mis gibi papatya kokuları

Hemen yan tarafta oynaşan sincap yavruları

Ve iki milyon yıl sonra

Güneşlenmeye çıkmış er kişi kalıntıları

Avuçları sıkı sıkıya kapalı

Ne götürebildiyse yanında onu tutuyor olmalı

Pek uygun geçmemiş fiziki koşulları

Büyük değişimler geçirmiş zaman içinde

Onu en çok karşılık bulmamış sevdaları

Yormuş olmalı ki gözleri elemli

Hayat kavgası da tabi ki önemli

Yine de son kalıntıları

Oldukça gizemli

Olmayan saçları hala nemli

Ve taze çimen kokusu duruyor genzinde

Belki bir nisan ikindisinde

Yağmur altında yürünmüş

Kim bilir kiminle ya da kimin peşinde

Kimse bilmiyor en son nerede görünmüş

Önemsiz biri olduğu besbelli

İhtimal onun da hayalleri vardı

Rüzgârda dalgalanan saçları

Gizli aşkları

Büyük yanılgıları

Ve hayata dair kaygıları

Onu da bildik şeyler avutmuş

Her nedense sonraları

Kendini burada unutmuş

Kaç takvim tüketmişti acaba

Kaç milyar kere atmıştı kalbi

Emekliliği de var mıydı?

Kimdi kral mı bilge mi uşak mı?

Belki çoban belki serseri ya da maraba

Ve nasıl biriydi kim bilir

Zalim katil hırsız sapık ya da

Alçak gönüllü merhametli sakin

Şiir yazayım diye saçmalar mıydı?

Kim bilir kaç haşerat doyurdu acıya banmış eti

Şimdi çırçıplak duran er kişi iskeleti

Belki buralardadır şekilsiz hayaleti

Büyük bir hayret ile bizi gözlüyor mudur?

Harcanmış seneleri acep özlüyor mudur?

Göçü nasıl olmuştur acep öte dünyaya

Uçak mı otobüs mü şimendifer mi veya

.

.

.

.

.