Fütâde II
Ve...Titredi kâinat bir yaranın âhıyla
Ağır ağıt belki de şimdi bu dinlediğin
Kırgınlığım sorguda siyâhlarım yas tutar!
Mezar var ki mezarı sessiz sedâsız yutar!
En çılgın vâveyladır derinden inlediğin.
Gölgem ayrılık olmuş bitmeyen eyvâhıyla.
Yara sır be bitânem yaramda yaran sırdır.
Sırdır yaranda yaram intizâr bir asırdır.
Ve ....Bir nefes üşüdü sancı şiddeti artar
Karanlığım kararır gözde kan tutulması
Çilenin ıslığına mekân olur dudağım!
Hasrete kundaklanmış gül kokulu kundağım
Ömrüme damga vuran yâr’ın unutulması
Kutsadığın mecrûh ruh ânsız kâbuslar yırtar
Vâvlığım ve nûnluğum atmosferi titrettir
Tut yakasından kader emrine emir getir
Ve ....Hâcil ,öksüz düş’üm hece’ye yaş döküşüm
Yüzüme keder değse derimi yüzeceğim
Fütâdem ! üftâdendir gözlerini mimleyen
Özlemindir yüsramı vakur vakur demleyen
Sadıkhâne gönülle vuslâta yüzeceğim
En koyu hicrânlarda başlamakta çöküşüm
Firâk deme vuslatta sonsuz diye anayım
Belki de kâhırları emzirecek anayim...
Vuslâtı Kelam