Gam İle Siyah

bir ıtri kokusudur hasret

konak konak dolambaç

yar vuslata değmiş

benzersiz bir ömür bekler

deminde hayat kızıl ve mavi

ölüm kapıda pusu sessiz

sanki cellat elinde balta

melekler ağlamakta.

güneş gamdan kara

kıtalarda simsiyah bir matem

ay çıkmaya zorluyor kendini

tabiat isyanda çaresiz

yanık kanatlı leylekler bacada

simsiyah beyaz tüyleri

ne bu ağustos da bu ateş

ne bu soba yanmaları

verem,tifo mu var yoksa

yorgan altında bir çocuk mu üşüyen

neden leylekler simsiyah is?

hayat bitap insanların üstünde varyete

yalan dolan karışmış ayırt edilmez

doğru ayıktırır kendını hemen

kaçar yanlızlık hainin peşinden.

Ey vuslata eren duy ki sana demem;

Yalanda sana doğru demem,

Seveceksen azimle sev apranti olmasın

o zaman sana katran-ı zift demem...