Gamzesi Alınmış Gün

Gece yarısı

Cinnete dönen gözlerim kan çanağı

Gömülünce yalnızlığın mor odalarına

Kaç çeşit ölüm buluyorum ihtiyar düşlerimden yüzüme bakan

Gamzesi alınmış gün tırnağını çıkarmadan önce

Onların da gözleri maviydi

biliyorum

Sürgün şarkılar

İçimin öfkesine yerleşen kuşlar

Ve karanlık sokaklarda koluma giren ağaçlar

Bilmem neresinde hayatın

Kulağımda sesleri boğulurken aklımın sel ağıtlarına

Topluyorum her uğultuyu

Düşük yapmış caddelere

Kimseler sayfa sayfa tenimde susuyor

Hüzne işlenen satırların uyanık duygularında

Dururken aç yorgunluğum

Uzaklığı seviyorum

Konuşurken tarihler adımlarım sessiz

Sakın çocuklar duymasın

Şehir insanlar avucuma biriktikçe boşalıyor

Soğuk taşlarda adressiz maskelere basıp geçiyorum

Sızısı kendi ağızlarında yalancı tortu

Acının ayazında ölüme karışan bu şarkıyı yıllarca dinlerim

Üstelik rüzgarlarında kulakları var basamaklarımda

Bağırırlar kavrulan bir boşluğa

Duvarlarınızdan silin ayak izlerini

Öyle gidin

Ki

Her çocuğun bir babası vardır uyuyan uykularında

Kefenlesem sizi bir kaç şiir gibi hatıralarıma

Sokar mısınız başlarınızı kiminin gülüşleriyle denizlerime

Nice denizler savurmadı mı seslerinizi dağlara

Dağlar kımıldanmadı mı çoğalarak özlemlere sonra

Oturmayın öleceğinizi düşünerek buralara

Tutabilsem ah yalnızlığı vuracağım şakağından

Gölgemde ayışığı kıvratırken cevizleri

Bilmez misiniz

Bir yaprak bile kımıldasa titriyor ellerim

Soyunuyor bütün maviliklerim

Yalnızlık içime çörekleniyor

Yüzümü toprağa koyup kaçabilsem keşke

Mutluluğu öper gibi hayatın telaşlarından