Gardiyan

Gün ışığı

soğuk hücremde

kelimelerle oyun oynuyor rüzgar

kırık camdan süzülen

iliklerimi dondurmak isterken

iç çekmelerim

Sigaramın dumanı çığlıklarımı sorguluyor

kurt uğultularında köpek sesleri

masum bir tebessümle bakıyorum

aynada asılı yüzüm

geçmişten gelen körpe yalnızlığımı ifade ediyor

buğusunda gördüğüm

sakallarımın arasından süzülen

göz yaşım kadar yalnız

Duvarları kemiriyor tırnaklarım

kaçmak hayallerin ötesinde

zaman takvim yaprakları arasında mühürlü

bir cümle daha eskiyor

küfür kulağımda küpe

Gün yine terliyor

kuru duvarlar üzerinde

gölge oyunlarında voltalar

geziyor hayalet misali

aklımda hep o

Gün geceye aşık

adını heceliyor

gardiyan düdüğü ve...

kapım kapanıyor

sonsuzluğun siyah sayfalarına bir çizgi daha....

M.d