Garip!

Yoksulluğun önünde, oturup yere çökmüş,

Yalvarıyordu yarap, sana yalvarıyordu!

Dayanacak gücü yok, yokki o boyun bükmüş...

Feryadında bir çıkış kapısı arıyordu!

*

Çıktı evden dışarı, kapıda çocukları,

Kokularına alıp, başlarını okşadı...

Yavaş yavaş gidince,uzaklaşıp ağladı,

Gurbetin yoludur bu,akşam üstü başladı!

*

Dağ,tepe,bayır, tren istasyon gar burası...

İçindeki acılar,buğrulup kavruluyor,

Sürüye ot sap atar,vagon vagon arası...

Tren hızını almış,dağlardan savruluyor!

*

Umutlarla geldiği yol,bitti en sonunda...

Gece karanlık, sokak yabancıdır ürküyor!

Çaresizdir bu sehrin,bu karanlık yolunda...

Işıklar renk renk açar,o boynunu büküyor!

*

Korkulu adımlarla,geçti karşı sokağa,

Yabancı bir diyarda,sessizce geziyordu...

Yüreğini hoplatır, deredeki kurbağa,

Kaybolduğu diyarda,çıkışı bilmiyordu!

*

Bir yer aradı garip, harap olsa barınak...

Dizleri tutmuyorki, gözleri kararıyor!

Üşüyor bu yarapbi, yok mu hiç bir sığınak!

Bulutlarda yağmur var, açılıp kapanıyor..

*

Sabahı zor etti o, garip kaldırımlarda!

İnsanlar arasında, cadde,sokak arıyor...

Sonunda bir iş buldu, tuğla ocaklarında,

Yavrularından uzak, acısını sarıyor...

*

Duydu feryadını hak vardı,rızık elbet de!

Taş basarak bağrına hakka doğru yürüyor...

Keramet kulda değil,onun memleketinde!

Özleminde yavrular, hep boynunu büküyor!