Garip Osman

İstanbul'un içi başka dışı başkadır

Bir yanda alın teri yoğrulur

Diğer yanda pembe düşler gecelere doldurulur

Aslında gariban yatağıdır çoğunluk yokluk lezzetinde

Bir buğu gibi tüter varoşlarda

Ve bütün yoksulluğun lezzeti

Gariban Osman'ın teninde

Aradığı da çok değil aslında

Karnını doyuracak kadar bir iş

Avuç içi kadar şuncacık barınacak bir dam

Ama nerede

Osman kepçe İstanbul kazan

Sabırla bekler durur 'bozar elbet' der

Bir gün bu yazıyı yazan

Garip Osman bütün hayatın yükünü almış omuzlarına

Yüreğinin alevinde erir gizli gizli

Bildirmez yaş mı ter mi gözlerindeki

İstanbul'da ufuklar hep sisli güneş yaralı gökyüzünde

Bulutlar çığlık çığlığa

Geceler bile Osman ?a bakar da

İsyan eder karanlığa verir öfkesini

Ama Osman mağrur

Çeker alır yüreğini geceden usuldan usuldan

İstanbul acıyla bakar açlığa sefalete

Sonra bir de umursamazlığa bakar

Utanır insanlık adına utanır çağın adına

Ürperir kendi karanlığında Osman'ın adına

Çünkü çaresizliğe açılır

Osman'ın çaldığı bütün kapılar

Soluğunda umursamaz bir açlık kokusu

Büyür büyür gider alınganlığı

Susar belirsiz İstanbul gecelerinde

Belirsiz geleceklere susar

Bir tek İstanbul duyar

Osman'ın sessiz çığlıklarındaki isyanı

Bir tek O duyar

Ömrü yıkıntılarla doludur Osman'ın

Ve hayattan alıp alacağı da zaten bu dur

Kimi zaman kendini arar

Kimi zaman kendinden kaçar

Her gece ölür her sabah yeniden dirilir

Acıyla buz kesen tenini

Hep gecelerin karanlığıyla ısıtır

Sürer kaderini toprak misali

Biçtiği de hep ömürdür hasat zamanı

Oysa 'Osman' dendi mi fırtınalar hırçınlaşırdı

'Osman' dendi mi bulutlar karışırdı

'Osman' dendi mi köyün eli ayağı dolaşırdı

Şimdi ise namussuz geceler

Gelir çöker Osman'ın yüreğine

Nasıl neresinden yakalar efkâr bilinmez

Bir kahır çöker ki sorma gitsin

Acıları derinleşir

Yaratana sığınır İstanbul'a sığınır

İşte İstanbul'a sığındığı gecelerden birinde

Yine elleri bomboş dönmekte

Hemşerilerinin kaldığı yere

Kuş tüyü bir kar atıştırmakta

İstanbul ıssız karanlık kurşun sıksan geçmez geceden

Üstelik yüz vermez

Birden bire canavar kesilir arkasından fırtına

Osman sığınır kuytu bir saçak altına

Evcil bir kedi gibi sokulur karanlığa

Gece uzadıkça uzar gece coştukça coşar

Savrulur karlar savrulur dört bir yana

Gömülür Osman'dan geri kalanlar

Gömülür karlar altına

Bir tek İstanbul bölüşür Osman'ın ölümünü

Utanır insanlık adına utanır çağın adına

Daha dün şuracıkta

Bileğinin gücüyle alın terini karıştıracaktı

Çıkaracaktı ekmeğini Osman taştan

Daha dün şuracıkta