Gazel ... Yastayım

Ayaz yemiş bir ömrün

son mevsim kırıntılarında

siyaha boyadın takvimlerimi

ne hazin bir gidiştir bu ...

Anlamı yok artık

baktığım hiç bir nesnenin

gölgesi omzuma değen her duygunun

umursamazlığıyım şimdi

zaman içimden geçiyor

ihtiyar bir yol çizerek ...

Kaybedildi gülümseyiş

son türkü söylendi çoktan

babamdan hatıra eskimiş sözcükler

dağınık bir gazelin koynunda...

Yaşlarımı kurumaya bırakıp

ertelenmiş hüzünlerimi çıkardım heybemden

yastayım...

Secdeye sundukça gölgesini servi

yapraklar okşar tenini

uzun soluklu bir hikayenin son özetidir

geride kalan ...

.. / .. yalnızlık ......