Geç Gelen Bahar

ben papatya kokan ellerin

gelinciklerden kına yaktığı

tükürüğü kayalara karışmış

hamurunda aşk tutan

baharların çocuğuyum

başlangıç ve bitiş saati olmayan

mutluluk oyunlarının gönüllü ebesi

büyük insanların asla anlamayacağı

yelkenli düşlerimin bekçisiyim

siz çiçeklerden parfüm yaparken

ben gelinciklerin sırdaşı

seviyor sevmiyor telaşlarından âzâde

papatyaların arkadaşıyım

karşılık beklememeyi, severken

gelinciklerden öğrendim ben

kıpkırmızı oldular her sabah

yapraklarını açmama kızmadılar

hangi papatya koklanmaya değer?

ayırım yapmadan sevdim ben

baharın neş'esi en çok onlardı

renkleriyle arındım kirlerimden

büyüdükçe uzaklaştım baharlardan

gelincik kokan, papatya büyülü sokaklardan

büyüdüm ya, ayırdım yüreğimi insanlardan

oyunlardan, gülüşlerden,

benimle birlikte ağlayan

kırkikindilerden

bu yüzden hep

geç geldi baharlar