Gece

firuze rengi bir ayrılığın ötesinde

rüzgârdır

yokluğunun ninnisini fısıldayan

kar'a yaslanmış düşlerime

sensiz çöllerimi

ıslatırken hüzün sağanakları

dolu dizgin bir mavi

gelir oturur yüreğime

yıldızların gölgesinde

gözyaşları ile beslediğim

bir aşkı tutarken ellerim

hep renksiz

hep yorgun

şafakları doğurur sabahlarıma gece