Gece Çöktü Vicdanımıza

Uğurladık güneşi dağların arkasına

Bir gün daha bitti, uzattı kolunu geceye.

Gece ayla kucak kucağa

Yıldızlar dert ortağı

Biri kaysa

Dilek tutardık umuda

Umut çok uzaklarda

Gece vicdanımıza çökmüş

Ayak izleri kalmamış kalp dediğimiz o yerde

Tel örgüsüz hapishaneler beynimizde

Biz iki rüzgar gülü

Savrulmuşuz rüzgarın yönünde

Rüzgar acımasız bir dev

Bizse cüce, dünyaya Alabildiğine

Tüm suretler bir katil

Ölümsüz çocuklar içimizde

Ne acı der şair Nazım

Büyümez ölü çocuklar...