Gece Vardiyası

geceydin, düşlerimi siyaha bulayan,

geceydin, yıldızlar gibi uzak

ay kadar doğardı bende bir şafak

sonra kalırdı en safi yanı yalnızlık

sonra terk ederdi yalnızlık bile

gece uyur ben hala uyanık

söyledim rüzgara uğuldasın

ömrümün bu son şarkısını çalsın

bütün vardiyalarda çınlayan sesiyle

ey karanlık, bana elem, gözyaşı

sana ıslak kaldırımlar

seninle gönlümde kapanmaz yaralar

ayırmaz akla karayı kıvılcımlar

uykularda yalancı avuntular

beni okşar yıldırımlar!

geceydin, başımda hep kederdin

sen korkuların zanlısı

tam esir düşmüşken gözlerim uykulara

bütün rüyalarımı,

acı bir tren sesiyle bölerdin...